نوشتار

چرا اعدام ، چرا دوستی

bonabmashhad — Mon, 21 Jul 2008 20:16:18 GMT

این روزها داستان دو شاهکار سیاسی مسئولین ما بر روی خروجی بسیاری از رسانه های داخل و خارج کشور قرار گرفت . اولی موضوع ساخت فیلم " اعدام فرعون " یا تکرار صحنه ترور انورسادات رئیس جمهور سابق مصر و دومی ادعای "دوستی میان مردم ایران و اسرائیل" بود !

بدون شک کسانی که در شرایط فعلی داستان زندگی و مرگ سادات را به عنوان سوژه یک فیلم برای خود انتخاب کرده اند اگر بدون حساسیت و وسوسه های تامل بر انگیز سیاسی بوده باشد قطعاْ باید پاسخگوی عمل خام خویش باشند چراکه این اقدام دقیقاْ در راستای تایید و تاکید ادعاهای واهی دشمنان دال بر حمایت ایران از تروریست قرار خواهد گرفت ! اینکه ما در سالهای نخستین پیروزی انقلاب اسلامی و در بحبوحه و گرماگرم روزهای آتشین مبارزه با رژیم سابق در موضع مخالفت با اقدام انورسادات در میزبانی از شاه مخلوع و فراری ایران چه گفتیم و چه نوشتیم و آنگاه که وی در یک اقدام نظامی داخلی و در اعتراض به ماجرای کمپ دیوید و صلح با اسرائیل از سوی افسران ارتش خود هدف آتش قرار گرفت چه موضعی اتخاذ کردیم امریست کاملاْ متفاوت با شرایط روز فعلی جهان ! همگان به یاد داریم که کشور ما چه هزینه ای را به خاطر نامگذاری یکی از خیابان های پایتخت به نام افسر نظامی مصری پرداخت و آنگاه که پس از گذشت سال ها به دنبال احیاء مجدد روابط با کشور بزرگ اسلامی مصر بود چگونه تلاش کرد تا به نحوی آبرومندانه از سایه سنگین آن تصمیم عبور کند ! سوال اساسی اینجاست که اگر این واقعه امروز رخ می داد آیا دولت ایران بلافاصله آن را به عنوان یک عمل تروریستی محکوم نمی نمود ؟ و آیا مگر نماینده ایران در مراسم تشییع و خاکسپاری سادات شرکت نمی کرد ؟ قطعاْ پاسخ هر دو سوال آری است پس چرا خطائی را مرتکب شویم که بهای گزافی برای جبران دوباره آن باید بپردازیم !؟ فیلمسازان ما اگر به دنبال سوژه های جهانی برای مطرح کردن خویشند چه بهتر که در پاسخ فیلم " سیصد " سناریو بنویسند و فیلم بسازند !

و اما اقدام دوم که دقیقاْ متضاد با حرکت قبلی است ادعای دوستی میان مردم ایران و اسرائیل است ! بدون شک ما مردم هیچگاه در دشمنی با هیچ قوم و طایفه و ملتی پیشقدم نبوده ایم اما در دراز کردن دست دوستی به سمت گروه و نه مردمی که بناحق خون زن و کودک عرب فلسطینی و لبنانی را برسنگفرش کوچه و خیابان می ریزند هرگز افتخار نکرده و نخواهیم کرد ! پس چه بهتر که دولتمردان ما در بیانات گاه و بیگاه خویش سوژه به دست رسانه های تبلیغی داخلی و خارجی ندهند که شاید مثلاْ در مقابل فلان تصمیم حاضر به چشم پوشی از شعارهای اساسی یک ملتیم !

ایران و عربستان

bonabmashhad — Thu, 05 Jun 2008 16:09:18 GMT

دعوت پادشاه عربستان سعودی از آقای هاشمی رفسنجانی برای شرکت در همایش گفتگوی ادیان و سخنرانی در این همایش ، فصل جدیدی از روابط را میان دو کشور بزرگ اسلامی گشوده است . ملک عبدالله به عنوان یکی از شخصیت های با نفوذ جهان اسلام و خصوصاْ کشورهای عرب همواره تلاش نموده است که با رعایت اصل اعتدال روابط میان عربستان و ایران را بهبود بخشد ، به همین دلیل در هنگامی که روابط میان دو کشور پس از واقعه اندوهبار کشتار زائران ایرانی دچار تنش و حتی قطع ارتباط گردید ، ولیعهد آن هنگام و پادشاه فعلی عربستان تلاش نمود تا ابرسیاه بی اعتمادی و دلخوری را از آسمان دیپلماسی دو کشور بزداید و اتفاقاْ در آن هنگام نیز آقای هاشمی رفسنجانی در منصب ریاست جمهوری شخصاْ مدیریت مذاکرات فیمابین دو کشور را در دست گرفت تا آن که مهم ترین آرزوی ایرانیان که همانا تشرف به حج بود به واقعیت پیوست و دیدار بیت الله الحرام پس از وقفه ای چند ساله دوباره از سر گرفته شد . ادامه و استمرار بهبود روابط دو کشور در زمان دولت آقای خاتمی با توجه به شعار تنش زدائی در سیاست خارجی از جلوه ای تازه و نو برخوردار گردید به گونه ای که تاثیر مثبت آن در بهبود روابط میان ایران و دیگر کشورهای عرب منطقه نیز مشاهده شد . متاسفانه طی ماه های اخیر دوباره دست های پنهان و آشکار دشمنان در پس بهانه های واهی ، سعی در ایجاد تنش میان دولت های ایران و عربستان نموده است . اینک فرصت مناسبی است تا دولتمردان ایران در سایه روابط شخصی حسنه میان هاشمی رفسنجانی و ملک عبدالله از فرصت به دست آمده نهایت بهره را ببرند تا مبادا سردی روابط فیمابین دو کشور بزرگ اسلامی حاکم گردد . بدون شک در این موقعیت حساس شاید دعوت شخصی پادشاه عربستان از یک مقام بلند مرتبه روحانی و غیر دولتی ایران حامل این پیام است که ، تلاش مقامات دولتی دو کشور در راستای بهبود روابط چندان کافی و کارساز نبوده است !

مسئولیت و اختیارات دولت

bonabmashhad — Fri, 30 May 2008 07:17:18 GMT

بخشی از سخنان رئیس جمهور که در جلسه معارفه معاون جدید حقوقی و پارلمانی ایشان بیان گردید بسیار مهم و قابل تامل و بررسی است . آقای احمدی نژاد برای چندمین بار سخن از محدود بودن اختیارات قوه مجریه در مقایسه با مسئولیت سنگین پاسخگوئی این قوه در مقابل مردم را مطرح و در عین حال تصریح کرد که قانون برای جلوگیری از انباشت قدرت در اختیار یک فرد اختیارات را در میان قوا توزیع نموده است . دولت نهم از ابتدای شکل گیری تا کنون همواره در گفتار و عمل نسبت به وجود محدودیت های قانونی قوه مجریه گلایه مند بوده است . از سوی دیگر برخی اهل نظر اعتقاد دارند ، همین دولت ، گهگاهی نیز پارا از حدود و چارچوب اختیارات خویش فراتر نهاده ، گرچه که به اعتقاد شخص رئیس جمهور دولت نهم قانونمندترین دولتهای بعد از انقلاب اسلامی است . اعتقاد احمدی نژاد بر آن است که به دلیل اختلاط بیش از حد مسئولیت ها و اختیارات در قوانین کشور ، جایگاه مجری و تصمیم گیرنده و حتی ناظر و میزان پاسخگوئی آنها مشخص نیست . این دیدگاه را می توان تعبیری نو از دیدگاه رئیس جمهور سابق ، سید محمد خاتمی ، در خصوص فقدان مرز و حدود مشخص اختیارات رئیس جمهور در قانون اساسی دانست تا جائی که حتی برای تبیین میزان مسئولیت رئیس قوه مجریه لایحه ای را به مجلس ششم فرستاد که البته به دلیل موضع گیری های جناحی برخی گروه ها و شخصیت های سیاسی هرگز مجال طرح و بررسی را نیافت ! اکنون تجربه سه دهه اجرای قانون اساسی پیش روی ماست ، در این واقعیت که برخی خلاء های قانونی مانع از اجرای صحیح و کامل قانون است هیچ تردیدی نیست اما در این واقعیت که چه کسی باید گام سنگین رفع این موانع را بردارد جای تردید و ابهام است چرا که متاسفانه تجربه نشان داده است هرگاه تغییری در قوانین موجود صورت گرفته بیشتر سمت و سوی افکار خاص جناحی را داشته تا مصالح عمومی ، مگر نه آنکه قانون انتخابات مجلس در هر دوره به مقتضای نیاز اکثریت مجلس تغییر کرده است ؟! آیا دولت نهم قادر است در لابلای تصمیمات آنی خویش ، ایده جدیدی را برای رفع تنگناهای قانونی خود به نهادهای تصمیم گیر کشور ارائه نماید ؟ این سوالی است که پاسخ به آن با توجه به عملکرد سه ساله دولت چندان سهل و ساده به نظر نمی رسد !

درس و عبرت

bonabmashhad — Thu, 29 May 2008 15:47:18 GMT

یکی از ده ها محاسن خوب دولت نهمی ها آن است که حق هر کس را فی الفور کف دستش می گذارند حال می خواهد این شخص وزیر باشد یا وکیل فرقی نمی کند ! حکایت تنزل مقام و مرتبه آقای باهنر از کرسی نائب اولی ریاست مجلس به نائب دومی از همین سنّت حسنه سرچشمه می گیرد . همگان به یاد داریم که دولت نهم در سایه تلاش ها و جانفشانی های آقای باهنر از چه گردنه های تند و تیزی در مجلس هفتم عبور کرد که آخرین آن دفاع سرسختانه وی از رّد طرح استیضاح وزیر بازرگانی در آخرین روز کاری مجلس پیشین بود . ایشان که به یمن تجربه و نبوغ سیاسی ناشی از چند دوره حضور در مجلس فضای پارلمان آینده را چندان همراه و همسو با دولت نیافته بودند در اظهار نظری عجولانه نسبت به دوره هشتم اما دیر هنگام نسبت به دوره هفتم انتقاداتی نه چندان تند به عملکرد اقتصادی دولت رواداشتند که از بد حادثه به مذاق طیف نهمی ها در مجلس خوش نیامد و لذا در روز انتخابات هیئت رئیسه موقت برخلاف میثاق اخیر اصولگرایان آراء طرفداران دولت از ایشان دریغ ودر نتیجه کرسی نائب اولی ریاست مجلس از ید وی خارج گردید و بالعکس آقای ابوترابی که در دوره حضورش در مجلس های پیشین "نه آبی آورده بود و نه کوزه ای شکسته بود" از لطف دوستان اقلیت خویش نیز برخوردار گشت و بر کرسی نائب اولی تکیه زد و البته که چرخ روزگار سیاست از این بازی ها بسیار دارد ! چه خوش گفته است دکتر عماد افروغ که مجلس هشتم باید " از دوسال اول عمر مجلس هفتم درس بگیرد و از دوسال آخرش عبرت" .

روزهای خوش دولت

bonabmashhad — Fri, 23 May 2008 09:13:18 GMT

عمر مجلس هفتم با همه فراز و نشیب هایش به پایان رسید و تا چند روز دیگر مجلسی نو پا به عرصه حیات سیاسی خواهد گذاشت که اگرچه در ظاهر نمایی همچون مجلس قبل در وجه سیاسی دارد ، اما به طور قطع درگفتمان سیاسی خویش تفاوت های بنیادین با آن دوره خواهد داشت . واقعیت آن است که مجلس هفتم به دلیل عدم ارزیابی و تحلیل دقیق از نوع رفتار حاکم بر دولت نهم هرگز نتوانست در جریان رخدادهای پیش آمده ناشی از تصمیم گیریهای شخص رئیس جمهور که در واقع تنها وزیر کابینه نهم است راهبرد مبتنی بر منافع ملی خصوصاْ در بخش اقتصاد را از خود بروز و ظهور دهد . مجلس همواره در مقابل عمل انجام شده دولت در تصمیمات مهم واقع گردید و بیشتر تایید کننده تصمیمات دولت شد تا ترسیم کننده راه و مسیر حرکت برای او ، در واقع دولت در طی مدت سه سال گذشته با هنرمندی تمام توانست در سایه شعارهای جذّاب و مردمی خویش مجلس را در دوراهی انتخاب مسیر همراهی یا تقابل با مردم قرار دهد خصوصاْ آنکه امکان استفاده از توپخانه تبلیغات برای دولت ، از یک سو در قالب تفسیرها و تآویل های سخنگو و مشاوران رسانه ای دولت و از سوی دیگر در قالب برنامه های تبلیغی رسانه ملی ، مطبوعات ، خبرگزاری ها و سایت های خبری و تحلیلی وابسته به دولت کاملاْ فراهم بوده است تا بتوانند به طریق مطلوب منویات رئیس جمهور را عملی نمایند . در این میان مجلس هفتم به دلیل فقدان برنامه ریزی و ضعف مدیریت همواره با بهت زدگی در مقابل رفتارهای قوه مجریه عمل کرده است تا از سر ابتکار عمل ، آنگونه که سرانجام پس از یک دوره کوتاه اردوگاه یکدست اصولگرایان در قوه مقننه دچار افتراق و تشّتت آراء گردید ! چه بسیار نمایندگانی که روزهای نخست حامی دولت بودند اما پس از چند صباحی به جرگه مخالفین و منتقدین آن پیوستند ودر نهایت از جبهه اصولگرایان طرد شدند و حتی به مجلس هشتم نیز راه نیافتند . اینک به نظر می رسد روزهای خوش دولت در تعامل یکسویه با مجلس پایان یافته چراکه اولاْ برخورد مبتنی بر قانون برخی نمایندگان سرشناس اصولگرا با بعضی اقدامات دولت در روزهای واپسین عمر مجلس هفتم و ثانیاْ به دلیل حضور برخی چهر های وزین سیاسی که از موضع منطق و به دور از مصلحت به واقعیت های جامعه می نگرند و ثالثاْ عزم جدی منتخبان جدید ملت در انتخاب طیف جدیدی از اصولگرایان برای هیئت رئیسه مجلس هشتم همه و همه حکایت از تصمیم راسخ اکثریت راه یافتگان به خانه مردم برای انجام یک خانه تکانی اساسی در قوه مقننه دارد .

دولت و مجلس ناراضی

bonabmashhad — Fri, 25 Apr 2008 09:59:18 GMT

حکایت رابطه مجلس هفتم و دولت نهم ، حکایت عجیب و غریبی است ! از ابتدای روی کار آمدن دولت آقای احمدی نژاد بارها و بارها شاهد مجادلات کلامی و یا مکتوب سران قوای مجریه و مقننه و یا اعضای درونی آنها که شامل وزراء و نمایندگان محترم و خصوصاْ سخنگوی دولت است، بوده ایم ! جالب آنکه هردو طرف نیز مدعی ذیحق بودن در آن موضوع خاص ، نظیر آنچه که اخیراْ فیمابین آقایان حداد و احمدی نژاد گذشت ، هستند . مجلس همواره مدعی قانون گرائی و دولت نیز همیشه مدعی قانون مداری ! از هنگام رای اعتماد مجلس به کابینه در سال ۸۴ این بحث آغاز شده و همچنان ادامه دارد و متاسفانه هر از چند گاهی که مجلس به وظائف قانونی خویش در مقابل دولت عمل کرده ، گرفتار هجمه سنگین تبلیغات و اتهامات دولتمردان گردیده است ! بسیاری از دوستان اصولگرای دولت در مجلس که روزگاری نه چندان دور مبلّغ شعارهای دولت نهم بودند به همین دلیل ناراضی و رویگردان از عملکرد آن شده اند ! ریشه یابی این موضوع چندان مشکل به نظر نمیرسد چرا که همگان به یاد داریم در هنگامه انتخابات نهمین دوره ریاست جمهوری ، کاندیدای مطرح و مورد تایید طیف اکثریت مجلس هفتم و خصو صاْ هیئت رئیسه ، دکتر لاریجانی بود و اتفاقاْ در میان همه نامزدهای اصولگرا شاید کمترین احتمال انتخاب به شخص دکتر احمدی نژاد داده می شد اما در یک اتفّاق نادر و در پناه شعارهای زیبنده و دلنشین آقای احمدی نژاد، ایشان برنده نهائی رقابت گشت و در نتیجه اکثریت مجلسیان هفتم می بایست برخلاف خواسته خویش با چهره جدید اصولگرا که هم در شعار و هم در عمل با کاندیدای مورد نظر آنان تفاوت های بسیار داشت کنار بیایند . در این شرائط علیرغم آنکه مجلس شعار حمایت همه جانبه از دولت احمدی نژاد را سرداد اما شخص رئیس جمهور و حامیان وی مجلس هفتم را چندان همسو با شعارهای خویش نمی دیدند . البته حق هم داشتند ، ایشان چطور می توانست به جماعتی که تا دیروز با چنگ و دندان از رقیب وی حمایت می کردند و حتی به وی توصیه انصراف از کاندیداتوری را کرده بودند ، امروز به عنوان بازوی سیاسی خود اعتماد نماید. از سوی دیگر مجلس نیز در تشخیص خود نباید و نمی توانست اشتباه کند و لذا در اوائل کار سعی بسیار در ایفای نقش مستقل خویش نمود ، همچون عدم رای اعتماد مکّرر به نامزدهای پیشنهادی برای وزارت نفت و اعمال نظر در لایحه بودجه ۸۵ ، اما رفته رفته در مقابل سیل فشارهای روانی ناشی از علاقمندی وافر دولت به کار و تلاش و خدمت نتوانست بر آراء و نظرات کارشناسی خویش اصرار و پافشاری نماید ودر نتیجه در بسیاری مقاطع تن به خواسته های دولت داد نتیجه آن که امروز هر گونه اقدام قانونی مجلس که به مذاق دولت خوش نیاید در حکم مخالفت و سنگ اندازی در پیش روی دولتمردان به حساب می آید و خلاصه آن که هم دولت و هم مجلس ناراضی از برخی اعمال یکدیگرند ! اگر امروز وزیر و وکیل در مذّمت تورم ناشی از انباشت نقدینگی در جامعه داد سخن میدهند چه کسی مقصر است ؟ اگر رئیس دیوان محاسبات بجای پاسخگوئی به رئیس مجلس خود را مرید و پاسخگوی رئیس جمهور می داند کدام مجموعه ضعیف عمل کرده است؟ اگر سازمان مدیریت و برنامه ریزی یک شبه منحل می شود و جمع زیادی از کارشناسان با تجربه مملکت که بازوی کارشناسی و نظارتی هم برای دولت و هم برای مجلس بوده اند از عرصه مدیریت اجرائی کشور کنار گذاشته می شوند و تازه مجلس در ابهام قانونی بودن یا نبودن این اقدام می ماند حاصل تقصیر کیست ؟ اینک زمان بسیاری گذشته و فرصت اندکی باقی مانده ، روی سخن با مجلسیان هشتم است، از وقایع پیش آمده در سه سال گذشته عبرت آموزی کنند و در اولین اقدام نسبت به انتخاب هیئت رئیسه ای باکفایت که بتواند حق مجلس را در مقابل دولت بستاند اهتمام ورزند و در ادامه نیز با اعمال نظرات کارشناسانه نسبت به کلیه امور دقت و نظارت کافی و وافی بنمایند . لازمه تحقق این امر آن است که منتخبان ملت به دور از تعصبات گروهی و پرهیز از روشهای مصلحت اندیشانه ای که تاکنون هزینه های بسیار برای ملت داشته در گزینش رئیس مجلس و همکاران وی همت نمایند . خوشبختانه مجلس این دوره ، چنین گزینه ها ئی را به قدر کافی در درون خود دارد . دولت نیز باید بداند که اگر مشتاق و مرید خدمت شبانه روزی به ملت است باید درچارچوب قانون و خواست نمایندگان ملت عمل نماید . بدون شک خدمات دولت هرقدر هم که والا و ارزشمند باشد اگر مبتنی بر عقل و تدبیر جمعی نباشد هرگز مثمر ثمر و مفید فایده نخواهد بود .

سخنان دیرهنگام

bonabmashhad — Wed, 23 Apr 2008 04:27:07 GMT

سرانجام دانش جعفری ، وزیر اقتصاد دولت نهم ، از کابینه کنارگذاشته شد تا آخرین حلقه تغییرات در تیم اقتصادی رئیس جمهور تحقق یابد . قبل از دانش جعفری ، فرهاد رهبر و ابراهیم شیبانی روُسای سازمان منحله مدیریت و برنامه ریزی و بانک مرکزی به دلائل مختلف از ادامه همکاری با دولت نهم کناره گرفتند ! طی روزهای اخیر آقای دانش جعفری بسیاری از ناگفته های عرصه اقتصاد و بلکه سیاست های اقتصادی دولت نهم را بطور شفاف بازگو کرد که به زعم همه کارشناسان اهل نظر در حوزه اقتصاد بسیار حیرت انگیز بود ! به اعتقاد نگارنده بیان این مطالب اگر چه که بسیار دیر هنگام و در آخرین سال فعالیت دولت صورت گرفت اما به هرحال یک واقعیت تلخ را عیان می سازد که اساساْ دولت آقای احمدی نژاد تئوری و برنامه اقتصادی از پیش طراحی شده ، برخلاف تمامی شعارهای انتخاباتی سال ۸۴ ، نداشته و آنچه که تاکنون عمل شده بیشتر مبتنی بر روشهای سلیقه ای بوده است ! وقتی که وزیر برکنار شده اقتصاد اذعان می نماید که دولت تجربیات افراد متخصص و دلسوز قبل از خود و همچنین اصول شناخته شده علم اقتصاد را با نگاه تردید و ابهام می نگریسته بطور طبیعی میتوان دریافت که چه وضعیتی بر اقتصاد ایران در سه سال گذشته حاکم بوده است ! بیان این واقعیت ، از سوی دانش جعفری ، که دولت نهم در مسیر اجرای کار تقریباْ با همه اجزاء حاکمیت نظیر مجلس ، مجمع تشخیص ، صداوسیما و ... مشکل داشته نشانگر آنست که انتظار برای رفع مشکلات اقتصادی مردم نمی تواند وجود داشته باشد ! داستان گزارشهای غلط و به دور از واقعیت آنهم از سوی طیف داخل دولت و یا سازمان هائی نظیر دیوان محاسبات به شخص رئیس جمهور که نتیجه آن موضع گیری های تند ایشان علیه برخی مسئولان همچون موضوع عزل یک شبه مدیران بیمه ایران بوده است ، چگونه می تواند قابل هضم و دفاع باشد ؟ به هر حال دانش جعفری نیز همچون بسیاری از وزیران معزول قبل از خود به دلیل عدم توانائی در همسوئی با دولت نهم از عرصه مدیریت اجرائی کشور کنار گذاشته شد اما به دور از مصلحت اندیشی های عرف و رایج ، بخشی از واقعیات موجود را صادقانه بیان کرد . این نکته خود جای امیدواری بسیار دارد !

گزینه برتر

bonabmashhad — Sat, 12 Apr 2008 21:49:18 GMT

بطور معمول انتخاب هیئت رئیسه مجلس در اولین سال فعالیت هر دوره ، مهم ترین تصمیم نمایندگان آن دوره محسوب می شود ، چرا که گزینش رئیس و دیگر همکاران وی در هیئت رئیسه مجلس ، نشان دهنده جهت فکری جناح اکثریت در خانه ملت است . در دوره جدید اگر چه که اصولگرایان بر طبل پیروزی خویش در رقابت با اصلاح طلبان می کوبند اما تنوع و تکثر سلایق در میان شخصیتها و نخبگان این جناح یک رقابت پنهان و شکننده درون گروهی را برای آنان رقم زده است ، چنان که تا آخرین لحظه شروع انتخابات نتوانستند در ایجاد وحدت نظر و عقیده برای ارائه یک لیست واحد انتخاباتی به توافق نهائی دست یابند ! در این شرائط دعوت زود هنگام رئیس مجلس هفتم از منتخبان مجلس هشتم اگر چه که به بهانه آشنا شدن راه یافتگان جدید با اصول و قوانین داخلی مجلس صورت گرفت اما در واقع هدفی جز رایزنی و سنجش آراء و نظرات نمایندگان جدید در خصوص انتخاب رئیس مجلس نداشت . این روزها سخنان برخی از چهره های مطرح اصولگرا همچون آقایان مصباحی مقدم و افروغ در بیان ضعف ها و کاستی های هیئت رئیسه مجلس هفتم بسیار جالب توجه و در عین حال روشنگرانه است بر این اساس منتخبان جدید و خصوصاْ طیف مستقل مجلس هشتم باید با استفاده از تجربه حاضر در انتخاب هیئت رئیسه و خصوصاْ رئیس مجلس دقت نظر لازم را معطوف نمایند . بدون شک انتخاب گزینه برتر می تواند مجلس را در مسیر وظائف قانونی خویش هدایت نموده و جایگاه قوه مقننه را نسبت به وضعیت دو سال اخیر ارتقاء جدی بخشد .

تورم وارداتی

bonabmashhad — Fri, 11 Apr 2008 22:09:18 GMT

امام جمعه مشهد در خطبه های نماز جمعه دیروز با انتقاد از تورم و گرانی بی سابقه در کشور که به زعم ایشان خانواده های کم بضاعت جامعه را تحت فشار شدید قرار داده از دیدگاه تمامی صاحبنظران اقتصادی ۶۰ تا ۷۰ درصد این تورم را وارداتی از کشورهای دیگر دانستند ! همچنین آقای رئیس جمهور نیز که اتفاقاْ در جمع روحانیون خراسان در مشهد سخن می گفت اذعان نمودند که دولت جلوی تورم ۷۰ درصدی را گرفت ! به اعتقاد ایشان دولتهای خارجی طی دوسال و نیم گذشته با اعمال تحریم اقتصادی قصد تحمیل تورم کمرشکن به جامعه و فروپاشی کشور را داشته اند که دولت با تلاش شبانه روزی خود جلوی این توطئه را سد کرده است ، براین اساس می توان چنین استنباط کرد که گرانی افسار گسیخته موجود در جامعه که هر روز بدتر از روز قبل حلقوم مردم بیچاره را فشار می دهد به هیچ وجه ارتباطی با سیاست ها ی اقتصادی دولت و مجلس در دو سال گذشته نداشته و طبیعتاْ باید کماکان به دنبال یافتن عامل خارجی برای این رخداد مهم داخلی باشیم !

سال کار یا تعطیلی

bonabmashhad — Sun, 06 Apr 2008 03:23:18 GMT

یکی از سایت های خبری در اسفند ماه گذشته پیش بینی کرده بود که سال ۸۷ سال تعطیلی های پی در پی است . این گمان در ابتدای سال ودر ایام نوروز به واقعیت پیوست به گونه ای که فعالیت بسیاری از بنگاه های اقتصادی خصوصی و حتی دولتی از روز ۱۷ فروردین آغاز شد و عملاْ چرخه اقتصادی کشور شاهد خواب ۱۶ روزه بهاری بود ! البته بسیاری از این بنگاه ها هم اکنون نیز تمایلی برای شروع رسمی کار و داد وستد ندارند چرا که نگرانی از وضعیت بازار و خصوصاْ افت و خیز قیمت ها در ابتدای سال جدید مانع از ایجاد انگیزه قوی برای آغاز کار و تلاش جدی در کشور است . نگارنده خود در طی روزهای اخیر بارها و بارها در تلاش برای خرید و یا حتی اخذ قیمت اقلامی نظیر آهن و کابل کاملاْ ناموفق بوده و چشم به روزهای آتی دارد! بدون شک ادامه و استمرار چنین وضعیتی در کشور می تواند آثار سوء اقتصادی و اجتماعی فراوان به همراه داشته باشد چرا که پیشرفت امور اجرائی در اقصی نقاط این مملکت نیازمند گردش صحیح و مستمر بخشهای مختلف اقتصادی در تمامی سطوح جامعه است . امید است نهادهائی همچون مرکز پژوهشهای مجلس در بررسی علل بروز این مشکل اقدام و راهکارهای قانونی مناسب را برای رفع این نقیصه پیشنهاد نمایند . یقین داشته باشیم که یکی از مظاهر نوآوری اقتصادی ایجاد تحول در بسیاری از بدعت ها و سنت های غلط است که ناخواسته گریبان جامعه و مردم را گرفته است !