امروز مطلبی تحت عنوان "اکنون زمان نوشتن سند چشم انداز ۵۰ ساله است " را به نقل از آقای کلهر مشاور امور رسانه ای رئیس جمهور خواندم . ایشان در سخنان خود چنین تحلیل نموده است که در سه سال اخیر تمام خواسته های سند چشم انداز ۲۰ ساله کشور که توسط دولت های قبلی نوشته شده بود تحقق یافته است . آقای کلهر خاطر نشان کرده اند ، آنان (دولت های قبلی ) هرگز فکر نمی کردند که در آینده دو لتی بیاید (منظور دولت نهم) که با این سرعت و انرژی بالا اقدام به ساخت وساز کشور نماید ! ایشان همچنین ادعا نموده اند که بسیاری از دانشمندان ایرانی مقیم خارج از کشور دائماْ با ایشان تماس می گیرند و درخواست بازگشت به کشور رادارند ! لذا با توجه به پتانسیل موجود لازم دانسته اند که هر چه سریعتر سند چشم انداز ۵۰ سال آینده کشور نوشته شود . البته نقد سخنان ایشان چندان ضروری به نظر نمی رسد چرا که واقعیت های موجود در جامعه و آنچه که در دوره عمر دولت نهم -حداقل در بخش اقتصاد ، زمین ، مسکن و معیشت مردم -در کشور رخ داده آن چنان گویا و رساست که نیاز به هر گونه تحلیل منتقدانه را مرتفع می سازد اما تنها یک سوال اساسی باقی است ، که چرا همواره دولت نهمی ها سعی در بزرگنمائی کارهای خود دارند ؟ بدون شک صرف بیان این ادعا که ما قدرت اول دنیا هستیم ، هرگز ما را در آن موقعیت نخواهد نشاند و تنها گفتن این مطلب که ما ره ۲۰ ساله را در سه سال طی کردیم ، هیچگاه اهداف توسعه کشور را محقق نخواهد ساخت . تجربه تاریخی تمام کشورهای توسعه یافته اکنون پیش روی ماست ، کدام یک از آنها مسیر سخت سازندگی خویش را تنها با شعار طی کرده اند ؟ در این که ایران به همت و باور فرزندان خود در مسیر پیشرفت قرار گرفته هیچ تردیدی نیست اما طی هر طریقی نیازمند فرصت و ریاضت خاص خویش است . یقین بدانیم که اصرار بر باورهای اشتباه هرگز خودباوری درونی را برای جوانان این سرزمین به ارمغان نخواهد آورد .