امروز در خبرها خواندیم که هیئت بلند پایه سیاسی عراق ، برای بحث و بررسی و تبادل نظر پیرامون موضوع اجرای معاهده ۱۹۷۵ الجزایر وارد ایران شده است . چنان که از تاریخ این معاهده پیداست بیش از ۳۲ سال از انعقاد آن فی مابین دولت های وقت ایران و عراق با میانجیگری "هواری بومدین" رئیس جمهور فقید الجزایر می گذرد . درست  ۶ سال بعد در فرصت به دست آمده از پیروزی انقلاب اسلامی و سقوط رژیم شاه ، و در خلاء ناشی از فروپاشی ارتش شاهنشاهی ، حاکم مستبد و بی لیاقت عراق "صدام حسین" به خیال خام فتح سه روزه خوزستان عزیز ،  این معاهده را بطور یکجانبه لغو و دیوانه وار از زمین و هوا مردم مسلمان ایران را آماج حملات ددمنشانه ارتش عراق قرار داد . اما پس از ۸ سال مقاومت بی بدیل نیروهای مسلح مردمی و ارتش غیرتمند ایران ، آنگاه که پوزه دشمن غداّر به خاک مذلت کشیده شد و در هنگامه ای که ارتش متجاوز بعثی ، سودای حمله ای دیگر آنهم به کشور همسایه و عرب خود یعنی کویت را در سر می پروراند ، این معاهده بار دیگر مورد پذیرش و تمکین دولت وقت عراق قرار گرفت تا با خیال آسوده ، بخش عمده ای از نیروهای نظامی خویش را که در حالت نه جنگ و نه صلح در پشت مرزهای ایران  به سر می بردند به سوی کویت روانه نماید . پس از شکست مفتضحانه صدام از نیروهای متحد ، نزدیک به یک دهه هرگز سخنی از سرنوشت این معاهده ویا دیگر موضوعات فی مابین دولتین عراق و ایران به میان نیامد . اکنون پس از گذشت قریب به سه دهه که از لغو و پذیرش های مکرر این قرارداد از سوی حاکمان عراق می گذرد بازهم چندی پیش ، رئیس جمهور این کشور در مصاحبه ای سخن از غیر قابل پذیرش بودن این معاهده برای دولت عراق بر زبان راند که البته پس از واکنش نه چندان تند وزارت امور خارجه ایران وی گفتار خویش را تعدیل نمود ! اکنون مقامات عراقی در آستانه سفر رئیس جمهور ایران به آن کشور ، نمایندگان خود را با هدف باز نمودن باب مذاکره در خصوص آنچه را که جزئی و پیش پا افتاده اما فقط قابل مذاکره و تغییر در مذاکرات سران سیاسی دو کشور می دانند به ایران اعزام کرده اند ! بدون شک همه صاحبنظران سیاسی معتقدند که حکومت عراق در شرایط فعلی مسائل و مشکلات داخلی و خارجی بسیاری از جمله تعیین تکلیف بندهای اجرا نشده قطعنامه ۵۹۸ را دارد که پرداختن به آنها  به مراتب با اهمیت تر از  موضوع اجرائی کردن معاهده ای است که خود  بارها در نقض آن کوشیده است ! آیا اکنون که عراقی ها مستظهر به حضور ارتش های بیگانه و اشغالگر در خاک خود هستند و در حالی که واسطه گری مذاکره میان سفرای ایران و عراق در باب امنیت داخلی عراق را بر عهده گرفته اند به دنبال فرصتی تازه برای تغییر و تعدیل مفاد معاهده  ۱۹۷۵ به نفع خویشند؟ قطعاْ این مهم بر عهده سیاستمداران ایرانی است که همچنان بر استواری خویش در عدم مذاکره پیرامون این قرارداد رسمی و معتبر جهانی پایبند باشند . مبادا که مصلحت های اندک و گذرا  سایه خود را بر منافع بلند مدت کشور تعالی بخشد .