این روزها اگرچه فشار رسانه ها وجراید باعث آن شد که جلال طالبانی سخنان بی محتوای خویش در نقض معاهده ۱۹۷۵ الجزایر را بازپس گیرد اما ذکر این نکته ضروری است که دولتمردان حاکم بر عراق حداقل در طی ۵۰ سال گذشته هیچگاه مورد اعتماد ما نبوده و هر کدام به نحوی چشم به تمامیت ارضی ایران داشته اند که اوج این طمع ورزی در حماقت صدام حسین ،دیکتاتور بعثی عراق، برای حمله به خاک مقدس جمهوری اسلامی ایران در سال ۵۹ عینیت یافت.بعد از سقوط صدام نیز اگر چه که دولتهائی به ظاهر مردمی در این کشور در رأس قدرت قرار گرفته و اظهار دوستی با همسایه بزرگ خود یعنی ایران نموده اند اما در عمل سستی و کژی های بسیاری را  از خود بروز داده اند که جای تأمل دارد.بهر حال این وظیفه دستگاه دیپلماسی کشور است تا به سیاستمداران تازه کار عراق بفهمانند که لازم است قدر و شأن خویش را نزد همسایه قوی و قدرتمندی چون ایران که پوزه اسلاف نابخرد آنان را در جنگ تحمیلی هشت ساله با صلابت به خاک مالید، حفظ نمایند.