از هنگامی که دولت عزم خود را برای اجرای طرح تحول اقتصادی از زبان رئیس جمهور اعلام کرد مردم عامه کوچه و بازار در گفتگوهای روزمره از کمّ و کیف این طرح بر اساس حدس و گمان خویش سخن می گویند .

داستان پرداخت یارانه نقدی ماهیانه به مردم شعاری بود که در هنگامه انتخابات نهم ریاست جمهوری مطرح شد که البته نتوانست اقبال و اعتماد عمومی را به خود جلب نماید چرا که اساساْ گردش کار و بوروکراسی حاکم بر نظام اداری و اقتصادی ایران مانع تحقق چنین خواسته هائی است . 

از سوی دیگر این واقعیت آشکار وجود دارد که اقتصاد کشور ما قریب به صد سال رنج وابستگی به نفت به عنوان تنها منبع درآمدی خود را به دوش می کشد و دولت نیز همواره با استفاده از این ابزار پرقدرت سیاسی و اقتصادی ایده و اهداف خویش را عملی ساخته است لذا علیرغم شعار قطع وابستگی اقتصاد به نفت که تقریباْ همه دولت های پس از انقلاب صرفاْ در بیان آن وجه مشترک داشته اند ، در عمل سال به سال زنجیر اسارت نفت بر بودجه و اقتصاد کشور ما محکم و محکم تر شده است .

اکنون این سوال اساسی وجود دارد که منابع هنگفت مالی مورد نیاز این طرح از چه محلی تامین خواهد شد ؟ مگر نه آنکه قرار است یارانه کالاهای اساسی و انرژی نقداْ پرداخت شود ؟ ظاهراْ دولت قصد دارد از محل حذف یارانه های فعلی سهم اقشار و دهک های پائین جامعه را مستقیماْ پرداخت کند . بدون شک عدم وجود انضباط مالی و فقدان برنامه ریزی و مدیریت در بدنه دولت قبول این تئوری مشکل و شاید غیر ممکن به نظر می رسد .

تجربه یک سال گذشته پیش روی ماست ، مگر نه آنکه درآمد حاصل از صرفه جوئی ارزی و ریالی ناشی از سهمیه بندی بنزین مطابق قانون مصوب مجلس می بایست در جهت توسعه ناوگان حمل و نقل عمومی شهری به مصرف می رسید ! آیا این هدف واقعاْ محقق شد؟