این روزها داستان دو شاهکار سیاسی مسئولین ما بر روی خروجی بسیاری از رسانه های داخل و خارج کشور قرار گرفت . اولی موضوع ساخت فیلم " اعدام فرعون " یا تکرار صحنه ترور انورسادات رئیس جمهور سابق مصر و دومی ادعای "دوستی میان مردم ایران و اسرائیل" بود !
بدون شک کسانی که در شرایط فعلی داستان زندگی و مرگ سادات را به عنوان سوژه یک فیلم برای خود انتخاب کرده اند اگر بدون حساسیت و وسوسه های تامل بر انگیز سیاسی بوده باشد قطعاْ باید پاسخگوی عمل خام خویش باشند چراکه این اقدام دقیقاْ در راستای تایید و تاکید ادعاهای واهی دشمنان دال بر حمایت ایران از تروریست قرار خواهد گرفت ! اینکه ما در سالهای نخستین پیروزی انقلاب اسلامی و در بحبوحه و گرماگرم روزهای آتشین مبارزه با رژیم سابق در موضع مخالفت با اقدام انورسادات در میزبانی از شاه مخلوع و فراری ایران چه گفتیم و چه نوشتیم و آنگاه که وی در یک اقدام نظامی داخلی و در اعتراض به ماجرای کمپ دیوید و صلح با اسرائیل از سوی افسران ارتش خود هدف آتش قرار گرفت چه موضعی اتخاذ کردیم امریست کاملاْ متفاوت با شرایط روز فعلی جهان ! همگان به یاد داریم که کشور ما چه هزینه ای را به خاطر نامگذاری یکی از خیابان های پایتخت به نام افسر نظامی مصری پرداخت و آنگاه که پس از گذشت سال ها به دنبال احیاء مجدد روابط با کشور بزرگ اسلامی مصر بود چگونه تلاش کرد تا به نحوی آبرومندانه از سایه سنگین آن تصمیم عبور کند ! سوال اساسی اینجاست که اگر این واقعه امروز رخ می داد آیا دولت ایران بلافاصله آن را به عنوان یک عمل تروریستی محکوم نمی نمود ؟ و آیا مگر نماینده ایران در مراسم تشییع و خاکسپاری سادات شرکت نمی کرد ؟ قطعاْ پاسخ هر دو سوال آری است پس چرا خطائی را مرتکب شویم که بهای گزافی برای جبران دوباره آن باید بپردازیم !؟ فیلمسازان ما اگر به دنبال سوژه های جهانی برای مطرح کردن خویشند چه بهتر که در پاسخ فیلم " سیصد " سناریو بنویسند و فیلم بسازند !
و اما اقدام دوم که دقیقاْ متضاد با حرکت قبلی است ادعای دوستی میان مردم ایران و اسرائیل است ! بدون شک ما مردم هیچگاه در دشمنی با هیچ قوم و طایفه و ملتی پیشقدم نبوده ایم اما در دراز کردن دست دوستی به سمت گروه و نه مردمی که بناحق خون زن و کودک عرب فلسطینی و لبنانی را برسنگفرش کوچه و خیابان می ریزند هرگز افتخار نکرده و نخواهیم کرد ! پس چه بهتر که دولتمردان ما در بیانات گاه و بیگاه خویش سوژه به دست رسانه های تبلیغی داخلی و خارجی ندهند که شاید مثلاْ در مقابل فلان تصمیم حاضر به چشم پوشی از شعارهای اساسی یک ملتیم !